Vind een balans deze feestdagen

Nu het kouder weer is en ik meer binnen zit, merk ik dat ik me de geneugten van tuinieren en het verbouwen van mijn eigen voedsel herinner.

Voor de tweede winter heb ik geëxperimenteerd met het kweken van voedsel binnen, met name spruiten. Spruiten zijn zeer jonge planten die slechts enkele dagen na ontkieming worden geoogst om te eten.

Het natuurlijke proces dat kiemen wordt genoemd, verwijst naar het tijdstip waarop zaden of sporen ontkiemen en spruiten produceren. We hebben veel verschillende zaden, granen en linzen geprobeerd.

Vensterbank boerderij

Het blijkt dat ik een mini-vensterbankboerderij kan laten barsten van frisheid. Ze bieden een exotisch tintje aan dineren tegen een fractie van de kosten van chique restaurants.

Het proces is relatief eenvoudig. De eerste stap is om 1-2 theelepels zaden in vers, koel water te weken gedurende 8-12 uur in een glazen pot met wijde opening. Plaats kaasdoek vastgemaakt met een rubberen band over de pot. Giet vervolgens af en spoel twee keer per dag gedurende 3-5 dagen, afhankelijk van de variëteit van de zaden.

Als de spruiten gele bladeren krijgen, laat je ze uitlekken en spoel je ze opnieuw af en zet je de pot in het zonlicht. De spruiten worden van nature groen van de zon. De spruiten moeten in een slacentrifuge worden gedraaid of in een handdoek worden gedroogd voordat ze in de koelkast worden bewaard.

Spruiten bieden veel voedingsvoordelen, zoals vitamines, mineralen en vezels. Ze zijn ook een goede bron van antioxidanten. De kleine plantjes voegen knapperigheid en smaak toe aan salades, sandwiches en roerbakgerechten. Ze kunnen ook worden gemengd in smoothies.

De vochtige omgeving die wordt gebruikt om spruiten te laten groeien, baart enige zorgen. Bacteriën kunnen groeien in de zaden terwijl ze ontkiemen. Mensen met een gecompromitteerd immuunsysteem worden ontmoedigd om spruiten te eten. Voor de meeste mensen zijn ze echter veilig om te eten en kunnen ze worden gekookt om de veiligheid te garanderen.

Balans

Het zijn niet allemaal spruiten en groenten in mijn keuken. Ik hou ervan om ten minste een 90:10-verhouding aan te houden met voedselkeuzes. Negentig procent van de tijd maak ik gezonde keuzes en concentreer ik me op voedingsstoffen en heilzame eiwitten.

Ik heb echter gemerkt dat ik minder snel van het goede spoor afraak als ik mezelf een deel van de tijd trakteer, ongeveer 10%. In december betekent dat soms een pepermunt mokka latte en wat klassieke kerstkoekjes.

Mijn moeder had een talent voor bakken dat tijdens de feestdagen de status van superheld bereikte. Ze heeft tientallen Tupperware-bakjes gevuld met eindeloze soorten koekjes, verborgen in de eetkamer of in de vriezer. De leerkrachten, buren en onze buschauffeur kregen elk een bord met deze goudklompjes in goudwaarde.

Het cookie-gen sloeg een generatie over als het op mij aankwam. Ik kan veel desserts bakken, maar ik heb niet de aandachtsspanne en de wens om de oven elke 7-10 minuten te controleren op koekjes. Ik kan taarten, appeltaarten en taarten bakken met zoet succes.

Prestatie favorieten

Ik verbrandde echter te veel koekjes en leerde mijn beperkingen kennen. In plaats van me druk te maken over het dupliceren van de bakkunsten van mijn moeder, kies ik een paar favorieten en noem het een succes.

Bovenaan mijn lijst staat de Buckeye, de perfecte combinatie van zoete en zoute smaken. Verpakt in pindakaas en chocolade is het een duidelijke winnaar. Bovendien hoef ik ze niet in de oven te bakken, gewoon mixen, chillen, rollen en dippen.

Het enige lastige aan het maken van Buckeyes is het kijken naar de chocolade die smelt in de dubbele boiler. De chocolade moet langzaam smelten en dan koken. Er is geen haast bij het proces; in mijn boek is het smelten van chocolade in de magnetron godslastering.

Ik heb Buckeyes vaak met mijn oma gemaakt. Ik besloot dat het behouden van de juiste consistentie van de gesmolten chocolade hetzelfde is als het vasthouden van de wichelroedes en het zoeken naar water. Er is enige kennis voor nodig, maar meer instinct. Ik speel met de temperatuur, dans ergens tussen een laag sudderen en het uitzetten van het vuur. Ook blijf ik roeren waardoor de chocolade smeuïg blijft.

Mijn andere favoriet uit mijn kindertijd waren kleerkastkoekjes, ook wel lady locks of cream horn genoemd. Ze waren de sterren van menig bruiloftskoekjestafel en een echte traktatie uit het Midwesten. Banketbakkerswaren werden gevuld met de meest romige zoete glazuur, gemaakt met poedersuiker en marshmallow-pluisjes.

Oleo

Ik ben altijd geïntimideerd geweest door het recept van mijn familie. Het duurt drie dagen om het deeg alleen te maken. Elke dag wordt er meer oleo aan de mix toegevoegd. Ik nam aan dat oleo een andere vorm van margarine was, maar voor de zekerheid moest ik het woord googelen.

Het is een verkorte versie van het woord oleomargarine, oftewel nepboter. Ooit gedacht dat het een gezonder en goedkoper alternatief voor boter was, is de populariteit van margarine de afgelopen tien jaar afgenomen.

Als ik door oude familierecepten kijk, geschreven in schuin cursief schrift, versierd met druppels vanille, realiseer ik me dat oleo in bijna alles zat. Mijn onderzoek bevestigde mijn vermoeden dat ik hetzelfde recept met boter zou kunnen namaken.

Balans is de laatste tijd een trendy woord. Een doel dit vakantieseizoen is om de balans te vinden tussen verwennerij en voedsel voor brandstof. Het is leuk om nieuwe dingen te proberen, maar oude tradities in ere te houden.

INFORMATIE LEIDT. AANMELDEN!

Laatste landbouwnieuws in je inbox!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *